Skarbnicy Narodowej udało się pozyskać dla swoich kolekcjonerów tylko kilka sztuk rzadko spotykanej monety „ Złotego Statera Aleksandra Macedońskiego”.

Wszystkie monety, które znalazły się w ofercie, przeszły rygorystyczny proces weryfikacji, w celu potwierdzenia ich wieku i pochodzenia. Dlatego też tylko bardzo ograniczona ich liczba mogła trafić do rąk stałych klientów Skarbnicy.

Do czasów Filipa II (357-336 p.n.e.) emisja złotych monet w świecie greckim miała charakter sporadyczny. To właśnie Filip II był pierwszym monarchą w historii, który zaczął nieprzerwanie bić złote monety. Emisję pierwszych złotych staterów, bo taką nazwę nadano temu nominałowi, rozpoczęto mniej więcej w połowie panowania tego władcy, tzn. około roku 345 p.n.e.

Motywy na złotych monetach były wspaniałym nośnikiem propagandowym. Nad ich trafnym wyborem czuwali doradcy samego Filipa II. Po objęciu w 336 r. p.n.e. władzy w Macedonii Aleksander III, syn Filipa II kontynuował działalność menniczą ojca, w tym wybijanie złotych staterów. Ich emisja zwiększyła się po zdobyciu dużych ilości złota w wyniku walk z Persami.

Wszystkie oferowane przez Skarbnicą Narodową statery zostały wybite ręcznie w złocie za panowania następcy Filipa II, jego syna, Aleksandra Macedońskiego.

Awers złotej monety ukazuje głowę Ateny zwróconą w prawo, w hełmie korynckim z charakterystycznym motywem zwiniętego węża. Hełm ten był elementem uzbrojenia ciężkozbrojnych piechurów zwanych hoplitami. Był wykonany z blachy, często ozdobiony piórami lub końskim włosiem. Pozostawiał odsłonięte jedynie oczy i usta, dlatego stanowił
skuteczną na owe czasy osłonę głowy.

Rewers monety przedstawienia stojącą bogini zwycięstwa Nike. Symbolizowała ona najprawdopodobniej zwycięstwa Aleksandra Wielkiego nad Persami.

Drachma, powstała w Grecji podstawowa jednostka monetarna starożytnego świata, pełniła w nim rolę dzisiejszego dolara. Bardzo szybko rozprzestrzeniła się na terytoria innych państw. Żadne z nich nie mogło funkcjonować bez środków pieniężnych, a ich władcy chcieli podnieść znaczenie bitego przez nich pieniądza. Aleksander III Macedoński zwany Wielkim był jednym z nich. Władał on największym imperium tamtych czasów.

Awers tetradrachmy Aleksandra Wielkiego ukazuje herosa Heraklesa, z którym władca się utożsamiał. Na głowie bohatera widoczna jest skóra lwa nemejskiego – bestii pustoszącej okolice miasta Nemea. Jej zabicie przypisywane jest właśnie Heraklesowi. Część badaczy uważa, że na monecie widoczny jest sam władca.

Na rewersie z kolei widnieje Zeus Aetoforos ( trzymający orła). Wizerunek ten wzorowany jest na przedstawieniach semickiego bóstwa Baala z Tarsu. Napis na monecie głosi: Basileos Aleksadrou ([moneta] króla Aleksandra).

Monety z tym wyobrażeniem, ze względu na ich wysoką jakość, wybijano także po śmierci Aleksandra Wielkiego w monarchiach hellenistycznych.

Skarbnica Narodowa posiada w swojej ofercie rzadką monetę kolekcjonerską „Starożytną srebrną tertradrachmę z motywem Ateny i sowy”. Egzemplarze tej srebrnej monety sprzed 2000 lat zostały odkryte podczas trudnych prac archeologicznych prowadzonych na terenie Grecji i są obecnie dostępne tylko dla stałych klientów Skarbnicy. Każdy z nich został dokładnie zbadany przez obecnego na miejscu eksperta numizmatycznego, który potwierdził ich autentyczność. Następnie wszystkie poddano procesowi profesjonalnego oczyszczenia. Dało to możliwość wydobycia połysku, a wraz z nim całego piękna tych numizmatów.

Podstawową jednostką monetarną w starożytnej Grecji była drachma. Przeciętna waga tej srebrnejmonety wynosiła około 4,3 g. Bito również mniejsze frakcje drachmy, a także jej wielokrotności.Jedną z nich była tetradrachma. Przedrostek tetra- oznacza: poczwórny. W związku z tym 1 tetradrachmawartością odpowiadała czterem drachmom i ważyła około 17,2 g. Awers monety przedstawiałgłowę Ateny w attyckim hełmie. Na rewersie z kolei widniały wizerunki głównych jej atrybutówczyli sowy oraz gałązki oliwnej. Napis AΘE oznacza „Ateńczyków”.Podkreślał on fakt, że tetradrachmy były wybijane nie przez Ateny, ale przez obywateli tego miasta.

Tetradrachma jest uważana za symbol świetności antycznej Grecji. Dlatego właśnie na emitowanej obecnieprzez Bank Centralny Grecji monecie o nominale 1 euro jest przedstawiony rewers tej starożytnej monety.

Monety te stanowią połączenie osiągnięć nowoczesnego wzornictwa z charakterystycznym dla ludności autochtonicznej tradycyjnym sposobem rysowania. Za pomocą ich projektów autor pragnie wzbudzić w ludziach zainteresowanie niezwykłą, wciąż istniejącą i ewoluującą kulturą przodków.

W projekcie został wykorzystany kolor jako integralna forma wyrazu w sztuce Aborygenów. Kolorowe motywy wykonano w oryginalnej w numizmatyce, zaawansowanej technice tampondruku. Użyte barwy nawiązują do naturalnego środowiska występowania lub umaszczenia najważniejszych przedstawicieli australijskiej fauny, uwiecznionych na tych srebrnych monetach. Naszkicowane w tradycyjny sposób zwierzęta zostały ukazane
jakby uchwycone w trakcie ucieczki. Należą do nich agama kołnierzasta i krokodyl różańcowy – reprezentujące gady, wombat tasmański i koala – reprezentujące torbacze oraz dziobak, należący do stekowców.

Skarbnica Narodowa

Monety z brązu miały mniejszą siłę nabywczą niż srebrne denary, jednak jako stosunkowo drobna moneta były konieczne w codziennym życiu. Siła nabywcza denara była zbyt duża, aby regulować nim codzienne zobowiązania. Niewielkie monety z brązu stanowiły zawartość sakiewki ówczesnego mieszkańca Judei. Używano ich do transakcji takich jak zakupy na targu, drobne płatności, opłaty za jedzenie.

Monety z czasów Jezusa są dziś ważnym zabytkiem kultury materialnej, historycznym świadectwem i stanowią obiekt pożądania kolekcjonerów w wielu krajach. Są wyjątkowym przykładem ówczesnych założeń ideograficznych – stemple tych monet przekazują pewne założenia ideologiczne związane z panującą ówcześnie władzą.

W ofercie Skarbnicy Narodowej znajdzie się 555 monet. Ich cena jest zróżnicowana ze względu na stan zachowania numizmatów – im lepiej zachowane szczegóły, tym większa wartość.

W 1622 roku statek São José płynący z misją Filipa III – króla Portugalii i Hiszpanii, zatonął na dnie Kanału Mozambickiego po ataku flotylli brytyjskiej i holenderskiej. Na jego pokładzie płynął m. in. Francisco da Gama, prawnuk legendarnego odkrywcy Vasco da Gamy. Misją statku było dostarczenia imponującego ładunku srebrnych monet do Goa w Indiach. Cenny ładunek statku składał się z dziewięciu skrzyń wypełnionych tysiącami srebrnych monet.

Do wybicia monety wykorzystano stempel lustrzany w Kanadyjskiej Mennicy Królewskiej, słynącej z wysokiej jakości i kunsztu wykonania numizmatów.

Kryształowy płatek śniegu to dwudziestodolarowa moneta, która powstała z połączenia dwóch szlachetnych materiałów: jednej uncji czystego srebra (999,9/1000) oraz kryształków Swarovskiego występujących w dwóch wersjach kolorystycznych – błękitnej i różowej.

Historia płatka zaczyna się jeszcze wysoko w chmurach wśród bilionów maleńkich kropelek. Powstają one dzięki zamrożeniu pary wodnej – bez pośredniej fazy, czyli skroplenia się pary w ciecz. Zjawisko to nazywa się resublimacją.

Choć płatki śniegu, powstają z tych samych cząsteczek wody i zawsze mają sześciokątną symetrię, to według naukowców nie znajdziemy dwóch takich samych. Różnorodność ich form zależy od takich warunków jak: ciśnienie atmosferyczne, temperatura czy wilgotność powietrza. Temperatura definiuje, jak i czy kryształ najszybciej przyrasta wzdłuż – przybierając formę kolumny lub igiełki – czy wszerz – tworząc cieniutką płytkę. Wilgotność powietrza wpływa zaś na ich wielkość oraz powoduje bogatszą strukturę.